16/10
ΙΣΤΟΡΙΑ
Ενα φθινοπωρινό απόγευμα στις 4 Οκτωβρίου του 1930 τριάντα ένας αθλητές και παράγοντες της Λεμεσού στο ζαχαροπλαστείο Αγιος Γεώργιος στην οδό Αγίου Ανδρέου πήραν την ιστορική απόφαση. Αποφάσισαν τη σύσταση της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ που έμελλε να εξελιχθεί στο κορυφαίο αθλητικό σωματείο της Κύπρου. Οι ενθουσιώδεις αυτοί Λεμεσιανοί φίλαθλοι θέλησαν να προβάλουν και να οργανώσουν τον αθλητισμό πάνω σε στέρεες βάσεις.
![]() |
Η ιδέα, πάντως, είχε γεννηθεί πολύ πριν από τον Οκτώβρη του 1930. Μάλιστα, όπως μαρτυρεί και η φωτογραφία δίπλα, οι πρώτες ταυτότητες μελών της ΑΕΛ είχαν αρχίσει να εκδίδονται από την 1η Ιουλίου 1930. Ο πρώτος τερματοφύλακας της ΑΕΛ, Γεώργιος Κωνσταντίνου Πλατσιάρας, ήταν ο τυχερός στον οποίο εκδόθηκε η πρώτη ταυτότητα (αρ. μητρώου 1).
|

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ΑΕΛ (φωτο) αποτελούσαν εξέχουσες προσωπικότητες της Λεμεσιανής κοινωνίας: Κρίτων Τορναρίτης (διακεκριμένος δικηγόρος και αργότερα πρώτος Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας), Λεύκιος Ζήνων, Γιάννης Παρέας, Γιάγκος Αραούζος, Νίκος Σολωμονίδης (πατέρας του Δημήτρη Σολομωνίδη), Θεοδόσης Κωνσταντινίδης και Σταύρος Πίττας.
Αλλοι πρωτεργάτες ήταν οι Μάριος Μαληκκίδης, Γιάγκος Λιμνατίτης (υπηρέτησε επι 20ετία ως πρόεδρος της ΑΕΛ), Πάρης Πιερής, Παναγιώτης Μαύρος, Γεώργιος Πλατσιάρας και ο Αγγλος Marten Williamson. Το όνομα ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ Α.Ε.Λ. ήταν έμπνευση του τότε διευθυντή του κτηματολογίου Δημήτρη Τσιέπη.
Αλλοι πρωτεργάτες ήταν οι Μάριος Μαληκκίδης, Γιάγκος Λιμνατίτης (υπηρέτησε επι 20ετία ως πρόεδρος της ΑΕΛ), Πάρης Πιερής, Παναγιώτης Μαύρος, Γεώργιος Πλατσιάρας και ο Αγγλος Marten Williamson. Το όνομα ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ Α.Ε.Λ. ήταν έμπνευση του τότε διευθυντή του κτηματολογίου Δημήτρη Τσιέπη.
Από την αρχή της ίδρυσης της η ΑΕΛ, σε αντίθεση με άλλα σωματεία της Κύπρου, θεμελιώθηκε πάνω σε υγιείς αρχές: Αθλητικό πνεύμα και αγάπη για το σωματείο μακρυά από πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που η ΑΕΛ αγκαλιάστηκε αμέσως από όλα τα κοινωνικά στρώματα της Λεμεσιανής κοινωνίας. Ενα μεγάλο πλήθος λαού, αγνών φιλάθλων που τόσο αγαπούσαν την ΑΕΛ ώστε και με ποδήλατα και πεζοί ακόμη την ακολουθούσαν στις άλλες πόλεις όπου αγωνιζόταν.

Από τότε έχουν περάσει περισσότερες από 7 δεκαετίες. 72 χρόνια για τα οποία όλοι οι ΑΕΛΙΣΤΕΣ – οπαδοί, αθλητές, και παράγοντες – πρέπει να νιώθουμε περήφανοι. Και επιβάλλεται να μην ξεχνούμε ποτέ ότι είμαστε οι συνεχιστές των προσπαθειών μερικών ανθρώπων που οραματίστηκαν τη δημιουργία του μεγαλύτερου αθλητικού σωματείου στην Κύπρο – και και το πέτυχαν.
Παρά τις πίκρες της τελευταίας δεκαετίας δεν λείπουμε ποτέ από την ομάδα στα δύσκολα. Είμαστε πάντα παρόν δίπλα στην ομάδα που έχουμε σαν δεύτερο Θεό, πάντα δίπλα στην ψυχή της Λεμεσού.
Παρά τις πίκρες της τελευταίας δεκαετίας δεν λείπουμε ποτέ από την ομάδα στα δύσκολα. Είμαστε πάντα παρόν δίπλα στην ομάδα που έχουμε σαν δεύτερο Θεό, πάντα δίπλα στην ψυχή της Λεμεσού.
Ακόμα και όταν δεν μπορούμε να τη δούμε…






