ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ
Λυπάμαι που δικαιώνομαι
Τα 5 περίπου χρόνια που διετέλεσα πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΚΟΚ) έκανα μεγάλες προσπάθειες μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μου για την πάταξη της βίας στα γήπεδα. Αυτό, επειδή πίστευα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του κυπριακού αθλητισμού είναι η βία. Στην προσπάθεια μου αυτή δεν είχα συμπαράσταση από κανένα αρμόδιο, είτε πρόσωπο είτε σώμα. Μόνο κάποιοι στενοί φίλοι στην Ομοσπονδία ήταν κοντά μου και με στήριζαν.
Από την άλλη, εγώ και η οικογένεια μου ήμουν στόχος των σωματείων και των οπαδών τους, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Γι αυτό, αηδιασμένος από αυτή την κατάσταση, αποχώρησα από την ΚΟΚ. ΄Ολοι οι αρμόδιοι, υπουργοί, κόμματα, ΚΟΑ, Αστυνομία, βουλευτές, ΜΜΕ είναι κάτοχοι συγκεκριμένης δικής μου μελέτης με συγκεκριμένες πρακτικές εισηγήσεις για μέτρα που μπορούν να ληφθούν για την πάταξη της βίας.
Τα πρακτικά μέτρα που εισηγούμαι δεν διεκδικούν το αλάθητο. Όμως είναι οι μόνες πρακτικές εισηγήσεις που υπάρχουν, γιατί κανένας δεν τολμά να εισηγηθεί και να πάρει τα σκληρά εκείνα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Το κατεστημένο που βολεύεται επειδή του συμφέρει να επικρατεί η σημερινή κατάσταση, αντιστέκεται στη λήψη μέτρων. Φτάνει πια δηλώσεις, έχουμε μπουχτίσει.
Πανίκος Τσιαϊλής |
